Wiedeedhet? een serie van aliassen - pagina 4

ussen 1932 en 1935 schreven ze nog zes Ellery Queen boeken, vier Barnaby Ross-boeken, elf kortverhalen en stelden ze vier uitgaven samen van het een kort leven beschoren tijdschrift Mystery League Magazine. Het koppel maakte ook gebruik van het pseudoniem Barnaby Ross om gestalte te geven aan hun tweede creatie de detective Drury Lane. Alhoewel het verband tussen de twee schrijvers nu vrij goed gekend is was dit toenertijd een goed bewaard geheim. Ze hielden hun 'schrijfwijze' op een Queenachtige manier geheim en het Amerikaanse publiek wist niet wie die 'Ellery Queen' nu eigenlijk wel was. In 1932 nodigde professor Engelse literatuur Mark Van Doren, zelf een detective schrijver, 'Ellery Queen' uit in de Columbia University's School of Journalism om een voordracht te geven omtrent het schrijven van detective verhalen. Bij gebrek aan enthousiasme werd met kop of munt beslist wie zou gaan en Lee verloor. Hij gaf de lezing terwijl hij een zwart masker droeg een gimmick die hij nog verder zou gebruiken bij bvb. handtekeningsessies. Algauw kocht ook Dannay een masker en verscheen als Barnaby Ross. W.Colston Leigh, een manager werd op de hoogte gesteld van Lee's gesmaakte optreden in de Columbia University, nam contact en van het een kwam het ander. De beide werden kregen een contract.

Zo beleefden ze trouwens heel wat plezier aan deze mystificatie door het land te doorkruisen om voordrachten te geven in dialoogvorm. Ze verschenen dan gemaskerd voor een nietsvermoedend publiek. men kan zich gemakkelijk voorstellen welke indruk deze geheimdoenerij teweeg bracht. Verschillende geruchten werden rondgegooid en sommigen daarvan werden door de neven zelf verspreid: Ellery Queen was niemand minder dan de grote S.S. Van Dine zelf, terwijl Barnaby Ross dan weer Alexander Woolcott moest zijn.

Gedurende deze 'voorstellingen' gaf Lee gestalte aan"Ellery Queen" terwijl Dannay "Barnaby Ross" speelde. Het aandachtige publiek werd door Barnaby Ross een 'geval' uit de doeken gedaan dewelke uitermate complex was om vervolgens Ellery Queen uit te dagen de oplossing tot het mysterie te vinden. Als vanzelfsprekend werd de handschoen opgenomen en steeds weer werd de oplossing gevonden daar de sketch zorgvuldig van op voorhand was ingeoefend. Zo werd elke mogelijke kink in de kabel tijdens het optreden voorkomen. Het was een voorbeeld van een eerste klasse stuk politietheater. Men zegt zelfs dat de neven gedurende deze voorstellingen of kortnadien werden gevraagd om hun mening te geven ten aanzien van onopgehelderde (locale) misdaden. De twee auteurs beleefden minstens evenveel plezier aan deze voorstellingen als het publiek zelf, Lee meer nog dan Dannay. In de Wayne-Hutton tv-series werd dit slim geïmmiteerd. Lee en Dannay werden zo bedreven hierin dat ze de toehoorders zowel in verwarring brachten als amuseerden door elkaars zinnen af te maken. De reporters hadden hier natuurlijk een hele kluif aan en bovendien steeds iets om over te schrijven. Die curiositeitspsychose, die zeer doelbewust werd opgewekt, zorgde er mee voor dat de boekenverkoop astronomische cijfers begon aan te nemen. Allemaal tekenen dat ze ook kampioenen in hun voormalig vak van publiciteitsagenten waren geweest. Ik voeg hier onmiddelijk aan toe dat de kwaliteit van de boeken op zich een dermate succes zeker zou hebben gevalideerd. Om nog meer verwarring te zaaien werd een voorwoord en/of nawoord geschreven (gedurende de eerste tien boeken) door ene JJMcC. Sommige vertalingen zagen deze tot hun schande over het hoofd! Deze figuur ontsprong ook uit het hoofd van de neven en stelde vader en zoon voor als nu residerend in een Italiaanse bergdorp... . Opnieuw een mooie vertroebeling van de ware identiteit van Ellery Queen. Je vindt elders meer over deze JJMcC... .... Op 10 oktober 1936 verscheen in Publishers' Weekly een kort artikel waarin de ware identiteit van zowel Ross als Queen werd uit de doeken gedaan. Een vrij klein artikel wat er op kan wijzen dat de lezers niet echt op deze onthulling zaten te wachten en dat dit 'publiciteitskneepje' bedoelt om meer interesse in de 'schrijver' achter de verhalen te genereren mislukt was. Zeker niet te vergelijken met de manier waarop hun idool Willard Huntington Wright er met S.S. Van Dine wel was in geslaagd.

NAAR PAGINA: 1 • 2 • 3 • 4 • 5 • 6 • 7 • 8 • 9 • 10 • 11 • 12