illiam Gargan (17 jul 1905 - 17 feb 1979)

Lengte: 1.83 m (6' )
Echtgenote: Mary Kenny (19 jan 1928 - zijn dood)
Kinderen: Berry & Leslie Howard
Broer: Edward Gargan (acteur)

Geboren William Dennis Gargan in Brooklyn, New York, USA als zoon van een schuldvereffenaar/bookmaker.  

Van Gargan is geweten dat hij een man was van twaalf stielen dertien ongelukken jobs variërend van limonadeverkoper tot tramconducteur maar het was pas toen hij school verliet dat hij een aantal maatpakbanen kreeg. Eerst werkte hij als kredietonderzoeker en collectie agent voor een kledingsfirma. Zo geraakte Gargan een geschoten toen hij een wanbetaler er wilde toe overhalen zijn rekening te vereffenen. Daarna, werkte hij ongeveer één jaar als privé-detective in een agentschap in New York agency voor "$10.00 per dag en onkosten." Gargan voerde er de gebruikelijke detective taken uit: bewaking van geldtransport, schaduwen van mogelijke verdachten, uitoeren van surveillances, en het beschermen van cliënten met waardevolle zaken. Hij werd ontslagen toen een diamantverkoper, die hij moest beschermen, uit het oog verloor. In 1924 was hij verveeld door de sleur die bij een normale job hoorde en koos voor de afwisseling acteren... .binnen het jaar kreeg hij een rol op Broadway.
Reeds vroeg in zijn carrière verkocht Gargan, als hij tussen twee acteerjobs in zat, bootleg whiskey aan clandestiene bars in New York City .
Allen ervaringen die hij in zijn films kon gebruiken. In 1932 kreeg hij heel wat bijval voor zijn werk in Philip Barry's Broadway stuk The Animal Kingdom, dewelke uiteindelijk aanleiding gaf tot een uitnodiging om in 1932 zijn filmdebuut in Hollywood te maken.
In de meeste van zijn films speelt Gargan zichzelf: een robuste, knappe, stoutmoedige Ier. Zijn "ernstiger" filmwerk bevatten vermeldenswaardige prestaties in Rain (1932), The Story of Temple Drake (1933), Four Frightened People (1934) en You Only Live Once (1937)

Hij was opgewekter en meer onderhoudend in B-films als Headline Shooters (1933), Man Hunt (1936), Wings Over Honolulu (1937), en Bombay Clipper (1942).

Voor 'They Knew What They Wanted' (1940), kreeg hij een nominatie als "Beste mannelijke bijrol"  Terwijl hij in de jaren  '30 nog gestalte gaf aan energieke, sociale hoofdrollen in vele"B"-films en bijna hoofdrollen in grote films, evolueerde hij later naar karakterrollen. bvb.  I Wake Up Screaming (1941), Who Done It? (1942), The Canterville Ghost (1944), en The Bells of St. Mary's (1945) Hij speelde de meesterdetective Ellery Queen in drie in 1942 uitgebrachte Columbia films. De series zou makkelijk hebben kunnen doorgaan tot de oorlog oer was maar het gebrek aan contractuele verbinding met enige studio verhinderde dit. De serie werd zo snel aan de kant gezet dat Gargan en Lindsay moesten verder gaan in een niet gerelateerde film 'No Place for a Lady' (1943).

Met kerst 1943, vertrok Gargan op USO toer samen met collega filmsterren Claudette Colbert en Keenan Wynn. Hij bezocht in de komende maanden verschillende Amerikaanse basissen in China. Gargan deed er hoofdzakelijk mee in sketches. Hij werd er ook geapprecieerd voor zijn informele gesprekken met de GI's en voor Gargan betekende deze ervaring (die nog doorgang tot voorbij het eerste kwartaal van 1944) één van de meest belonende van zijn ganse carrière. Als William Gargan al wat authenticiteit aan zijn rollen bracht had dit niet alleen te maken met zijn vele banen maar ook met zijn jeugd. Door zijn vader's baan leerde Gargan veel over de gokwereld en ontmoette veel interessante karakters uit alle lagen van de bevolking. De hoofdreden waarom Gargan zo overtuigend was als detective moet wel het feit geweest zijn dat hij de enige was die er ook één was geweest.
Vooraleer hij bij televisie terecht kwam had hij verschillende rollen in series of shows op tv. Het duurde ook niet lang vooraleer hij ook hier detectiverollen kreeg aangeboden. Toen het televisietijdperk aanbrak nam het grotendeels de bestaande radioformats over, die toenertijd een hele industrie was geworden. Precies daarom maakten ook vele radiosterren de overgang naar televisie. Hij gaf gestalte aan Ross Dolan, een veteraan detective die opnieuw begon aan zijn job na als matroos te hebben gediend in WO II, of zoals Dolan het zelf stelde, "een ritje in Nonkel Sugar's Navy" in ABC radio's "I Deal in Crime" (1946-1947).

Na 1948 maakte hij nog weinig films, maar van 1949 tot 1951 nam hij de hoofdrol op zich in de TV series Martin Kane, Private Eye , een serie die aanvankelijk was bedoeld voor televisie maar die ook werd uitgezonden via Mutual Radio tussen1949 en 1952. Gargan verliet deze tv-reeks in 1951. In zijn autobiografie vertelt Gargan wat het probleem precies was met deze serie of zelfs met vroege televisie in het algemeen:

Toch vond hij opnieuw een detectiverol die hem opwachte als Barry Craig, die zijn debuut maakt op NBC Radio 3 oktober 1951. "Barry Craig, Confidential Investigator" (1951-1955). Die rol van Craig was misschien wel teveel op maat van Gargan geschreven. Zijn karakter's naam werd oorsprongkelijk gespeld als "Barry Crane," later als "Barrie Craig" en uiteindelijk als "Barry Craig."   Dit omwille van protest vanwege de producers van Martin Kane, die beweerden dat “Kane” en “Crane” te gelijkklinkend waren. Dus werd de detective veranderd in “Craig.”
Op het eind van de aflevering “Ghosts Don’t Die in Bed,”(9/7/54) kon de luisteraar hoe Gargan zijn vooropgenomen opmerking over de show voor volgende week bracht (“The Corpse Who Couldn’t Swim”), maar al snel wordt afgebroken door de presentator John Lang, die de rolverdeling voorleest en tenslotte een klein bommetje lost "Met spijt delen we u mede dat met de zonet afgelopen aflevering we aan het eind zijn gekomen van onze Barry Craig series…We hopen dat u er hebt van genoten en we kijken er al naar uit ze in de zeer nabije toekomst voort te zetten"  Minder dan een maand later was dan die  “zeer nabije toekomst” aangebroken—het program kreeg uitstel van executie en herstarte op 3 oktober 1954 . Het liep uiteindelijk nog één seizoen en eindigde uiteindelijk echt op 30 juni 1955.
In 1957 hernam Gargan de rol van Martin Kane in een gesyndiceerde series genaamd The New Adventures of Martin Kane.

Hij kreeg larynxkanker en in 1960 werd zijn strottenhoofd verwijderd, het verlies van zijn stem betekende ook het einde van zijn carrière. Hij leerde oesophagele spraak en gaf uiteindelijk hierin ook les voor de American Cancer Society. Als Martin Kane zou Gargan nog reclame maken in Happy McMann's Tobacco shop, om zijn sponsors ter wille te zijn maar nu voerde hij een onvermoeibaar campagne tegen roken.

Twee jaar nadat hij z'n stem verloor gaf hij zijn afscheidsvoorstelling, gestalte gevend aan een stomme clown op TV in King of Diamonds. Hij schreef ook een autobiografie, Why Me? (1969), waarin hoofzakelijk zijn gevecht met kanker aan bod kwam.

William Gargan stierf tijdens een vlucht tussen NY en San Diego aan een hartaanval in februari 1979.