In de arena van het enorme New York sportpaleis, lag er een man dood neer, vermoord tijdens de openingsscene van een spectaculaire rodeo.
Kun jij, net als Ellery Queen, de aanwijzingen volgen tot je de moordenaar volgt? - De gordel van een dode man
Wat was de betekenis van de diepe inkervingen in het leder?
Een revolver met ivoren greep
Hoe kon het 'aanvoelen' van het wapeneind nu een aanwijzing vormen?
De gebroken sloten van een groene doos
Kon de manier waarop de sloten waren geforceerd in de richting van de moord wijzen?  Dit waren de grote punten in een van de moeilijkste mysteries ooit door Ellery Queen aangepakt. Het ging hier om een moord waarvan 20,000 mensen getuige waren, maar alleen Ellery kon oplossen.
Denk jij het ook te kunnen?

Dit mysterie gaat over...

• Een $5000 paard
• Glazen bollen geschoten in de lucht
• Een vreselijk litteken
• Een dorstig paard dat maar niet wou drinken
• Een $3000 cheque
• De ivoren inleg in een oude six-shooter
• Een zoektocht tussen 20,000 verdachten
• Een kleine bankrekening
• Een journaalscoop over een moord
• Een $42,000 grote gokschuld
• De 41ste cowboy die er geen was

Buck Horne wordt neergeschoten met een .25 automatic in N.Y's nieuw Colosseum op Broadway. Dr.Prouty doet z'n herintreden en van het N.Y.P.D. mogen we rekenen op de assistentie van Thomas Velie, Hesse (blond), Pigott (dun en schuchter), Ritter (luid), Johnson, inspector Knowles, Hagstrom en Flint. Ellery, met pince-nez, ontvangt hier een telegram van Hollywood hem verzoekend om een verhaal dewelk hij ook opstuurt. Met een plattegrond en uitdaging aan de lezer.

De Moordenaar schoot met Scherp (1933) heeft een oplossing die wel zeer vergezocht is zelfs naar de standaard eigen aan de 'Golden Age' auteurs. De oplossing is bedrog, hierbij de Golden Age regels van fair play overtredend. Ze is ook ongewoon omdat ze gebruik maakt van een heel complexe, publieke onderneming achter de misdaad die zowel aspecten van de rodeo als van de showbiz beslaat. Er zijn reeds zoveel Golden Age boeken waarin één crimineel zich rond een afgelegen huis schuilhoudt dat het heel verfrissend werd om hier precies het tegenovergestelde te zien uitgewerkt.  Het laatste hoofdstuk, hoe knullig ook, heeft de grandeur van zijn opzet niet verloren. Hoe "oneerlijk" ook, toont ze toch wat wilde verbeelding vermag in een detective boek. Ze toon ook de surrealisme die EQ in zijn werk bracht. Er is verder ook een groot stuk interessante logica en deductie in de Queen finale; het geheel hangt samen als een verbonden en intern logische verhaallijn, hoe onwaarschijnlijk ook. Het boek lijdt ook door het feit dat het verhaal dat naar de ontknoping leidt stijf en ongeďnspireerd aandoet. Een vaak terugkerend probleem bij EQ; vele van de eerste boeken hadden betere ontknopingen dan hun verhalen tussen misdaad en oplossing. De manier waarop het wapen verdwijnt is dan weer zeer goed gedaan en kan elke vergelijking doorstaan.

Het kon bijna doorgaan als een soort van politiek commentaar dat, toen het de beurt was om een 'Amerikaans' deel aan de EQ serie van landstitels toe te voegen, hij koos voor 'het Amerikaans geweer'. Misschien geeft dit America's enthousiasme voor vuurwapens weer. Minstens één rodeo moet New York in dit tijdperk hebben aangedaan en een diepe indruk hebben nagelaten. Een gelijkaardige rodeo wordt omschreven in Stuart Palmer's Murder on Wheels (1932) en ze hebben waarschijnlijk beide eenzelfde gemeenschappelijke voorouder in het echte leven.

Eerst toch een beetje van slag na het vinden van deze wel heel vreemde verwijzing naar gedichten in Queen. Alleen al interessant omwille van het feit dat de neven een grote interesse in dichtkunst hadden (zeker Dannay). Alhoewel dit zeker niet makkelijk is te ontdekken moet het volgende gelezen worden een JJMcC manier...in zijn geheel.

"Above, a poem drawn from the depths of The American Gun Mystery (1933) ... The extraction was the work of an anonymous member or members of the Resurrectionists, a shadowy group devoted to finding the poetry hidden in the works of the most prosaic authors. The members never made their identities public, although rumors flew during their heyday, from the late 1950s to the mid-'70s. This anonymity, which seems to have begun as a whimsical cloak-and-dagger affectation, was before long cemented by threats of lawsuits from touchy authors. ... ." (more at Pinakothek)